คุณคงเป็นคนนึงที่อาศัยอยู่ในตัวเมือง และคงจะเคยผ่านเหตุการณ์ดังกล่าวนี้มาแล้ว
1. ยืนรอรถเมล์อยู่ดีๆ ก็มีคนยิงปืนเข้ามาในฝูงชน
2. นั่งบนรถเมล์อยู่ดีๆ มันก็ขว้างหินหรือยิงปืนขึ้นมา
3. ใครก็ไม่รู้ทะเลาะกัน แล้วจู่ๆกลุ่มที่ตะลุมบอนกันด้วยมีด ก็มีคนนึงแตกฝูงวิ่งเอามีดปรี่มาหาคุณ
4. ไปงานวัด แล้วมีนักเลงหัวพลาสติก เดินเมามาและมีลูกซองสั้นในมือ
5. กำลังนั่งกินข้าวสุดสวีทกับแฟน แล้วโต๊ะข้างๆเริ่มขว้างแก้วและเอาขวดเบียร์ฟาดโต๊ะ

ถ้าไม่เคยและคิดว่าคงจะไม่ต้องเข้าไปในเหตุการณ์เหล่านี้แน่ๆ ก็ไม่ต้องอ่านก็ได้ครับ.... ผมว่าก็คงไม่เจอกันบ่อยนัก.. เพียงแต่ว่าทุกเหตุการณ์ผมนั่งอยู่ดีๆของผมก็เจอมาครบทุกอันแล้ว(ข้อ1เจอมาสามครั้ง)
ถ้าสนใจ แต่ยังไม่แน่ใจว่าจะสำคัญอย่างไร เราจะมาดูถึงความสำคัญและจำเป็นที่ว่าทำไมถึงควรจะอ่านเรื่องนี้กัน


ความสำคัญอันดับแรก กระสุนเล็กแค่ไหน ก็ฆ่าคนได้
ลองนึกย้อนไปเมื่อสักสองเดือนก่อนสิครับ ที่มีหนุ่มก่อสร้างคนนึงรำคาญเสียงแก๊งซิ่งที่หนวกหู ก็เลยยิงปืนลูกปรายลงไปในกลุ่มนักบิด ... ครั้งนั้นมีคนตายไปคนเดียว..โดยคนนั้นน่ะ ก่อนตายยังสามารถกลับรถมาร่วมวงกระทืบคนยิง ก่อนที่จะเริ่มเหนื่อยแล้วก็ล้มลงตายในที่เกิดเหตุ
หรือลองนึกเรื่องที่มีเด็กผู้หญิงเรียนมหาลัยใกล้จบ ที่ไปรอแฟนหนุ่มที่ป้ายรถเมล์แล้วโดนยิงเข้าที่กลางหลัง จากนั้นเธอก็ตายระหว่างถูกนำส่งโรงพยาบาล

ทั้งสองกรณี ผู้ตายถูกลูกกระสุนลูกปรายเข้าที่ลำตัว และเกิดอาการที่เหมือนกันคือเลือดท่วมปอดจนตาย

ความสำคัญอันดับสอง ปืนไทยประดิษฐ์ ยิงออก แต่ไม่เคยยิงตรงเป้าอย่างจงใจ
แทบจะท้าได้เลยว่าถ้ายืนในระยะ10เมตร ปืนไทยประดิษฐ์น้อยกระบอกนักที่จะยิงได้ตรงเป้า เนื่องจากเป็นปืนที่ไม่มีมาตรฐาน รวมไปถึงคนทำปืนก็ช่างไร้มาตรฐานและความรู้
ลำกล้องกับกระสุนก็ขนาดไม่เท่ากัน (ปืนปรกติ ขนาดกระสุนจะฟิตพอดีหรือไม่ก็ใหญ่กว่าปากกระบอกเล็กน้อย)
และในระยะ5เมตร ถ้าคุณยืนอยู่ข้างๆคนที่เป็นเป้า คุณมีโอกาสราวๆ20%ที่จะโดนยิง ถ้าคนเล็งนั้นเล็งแม่น
และถ้าคุณเป็นเป้าของปืนไทยประดิษฐ์และรู้ว่าคนที่เล็งอยู่เล็งแม่น ให้วิ่งหนีไปสัก5-6เมตร ก็จะไม่โดนยิง

คนที่เป็นเป้าและโดนยิง ให้รู้ตัวไว้เลยว่า ถ้าคุณไม่ได้โดนลูกปรายก็แปลว่าเจ้าคนที่ยิงคุณน่ะไร้ฝีมือการยิงมาก


ความสำคัญอันดับสาม เวลาตีกัน ไม่มีใครสนว่าคนที่ตนเองทำร้ายคือใคร เพราะส่วนใหญ่คนที่ตะลุมบอนกันจะดูแค่ว่าไม่ใช่พวกตัวเองต้องซัดให้หมด
ผมเองเคยต้องมานั่งเย็บแผลให้คนที่โดนลูกหลงแบบแปลกๆมาหลายคนแล้ว
นั่งอยู่ดีๆ โต๊ะข้างๆเอาโต๊ะมาประเคนถึงหัว
มีวัยรุ่นไล่ตีกันมา พอวิ่งมาถึง เจ้าคนที่วิ่งไล่มาก็วิ่งหลงทิศไปตีคนอื่นที่อยู่ใกล้ๆ
หรือนั่งเย็บแผลอยู่ดีๆ ก็มีใครที่ไหนไม่รู้วิ่งเข้ามาจะมาต่อยคนที่ผมกำลังเย็บอยู่ (หลังจับตัวไว้ได้ เจ้าคนที่วิ่งเข้ามาก็บอกว่าไม่ได้รู้จักคนที่นอนอยู่...สรุปแล้วมันมาผิดโรงพยาบาล)
หรือที่โดนกับตัวตอนเด็กๆ ไปเดินแถวจุฬาแล้วมี ....ตีกัน ผมเองก็โดนเข้าไปป้าบนึง ทั้งที่ตัวเล็กกว่าพวกนั้นแบบเห็นได้ชัด
สรุปแล้วเวลาคนตีกันสายตาจะเสียชั่วขณะ

----------------------------------------------
ความสำคัญดังกล่าวมา ก็น่าจะพอนะครับ
----------------------------------------------

เอาล่ะ มาเข้าเรื่องที่ควรรู้และติดตัวไว้ก่อน
ข้อ0. ก่อนอื่นคือก่อนเกิดเรื่อง ก็ต้องระวังตัว พยายามหลีกเลี่ยงปัจจัยเสี่ยงที่อาจโดนลูกหลง ไม่ว่าจะเป็นการไปในงานคอนเสิร์ต หรือสวนสาธารณะตอนกลางคืน หรือในบริเวณที่คุณก็รู้ว่าโดนแน่ๆ
วิธีหลีกเลี่ยงนั้นต้องคิดเอาเอง ก็เอาเป็นข้อ0แล้วกัน

ข้อ1. เมื่อเกิดเรื่องขึ้นแล้ว ขอให้หลบไว้ก่อนครับ
มนุษย์เรามีสัญชาติญาณพวกนี้อยู่แล้ว เวลาได้ยินเสียงดังหรือมีอะไรมาสะกิดใจ เราจะหลบเองโดยอัตโนมัติ เชื่อสิ่งเหล่านี้ไว้ไม่เสียหลาย
ได้ยินเสียงดังๆแล้ว การหลบลงย่อตัวต่ำๆไม่ใช่เรื่องน่าอายครับ
เพราะถ้ามีกระสุนปลิวมา มันมักจะโดนสิ่งที่อยู่สูงกว่าก่อน(เช่นคนใจกล้าที่ยืนบังข้างๆแล้วไม่ก้มลง)
หรือถ้ามีคนเขากำลังจะยิงกัน ก็พยายามอย่าทำตัวเป็นเป้าที่เด่นเป็นสง่านัก การยืนอยู่คนเดียวโดดๆ มักจะยั่วยุให้โดนเล็งได้ทั้งที่เราอาจไม่รู้จักกับคนยิง.......

ข้อ2. เมื่อหลบมาจากที่เกิดเหตุได้แล้ว ขอให้ลองสำรวจตามร่างกายว่าโดนอะไรที่ไหนบ้างไหม
อารมณ์ตื่นเต้นมักทำให้คนเราไม่ทันได้คิดถึงร่างกายของตนเอง บางคนที่ผมเคยเจอมา เพื่อนโดนฟันเลือดอาบ(แต่โดนแค่ผิวๆ) ส่วนตัวเองมือห้อยร่องแร่ง.. ก็ดันไปห่วงเพื่อนมากกว่า..พอถามก็บอกว่าไม่เจ็บเท่าไหร่(แต่พอเห็นมือตัวเองว่าแย่แค่ไหนก็เป็นลมเหมือนกัน)

จุดที่คุณควรสำรวจก็คือ
ก. หน้าอก ลำตัว และหลัง ขึ้นอยู่กับว่าตอนเกิดเรื่องคุณหันไปด้านไหน ที่ต้องดูส่วนนี้เพราะเราห่วงอวัยวะสองส่วนคือหัวใจและปอด ซึ่งหากโดนหัวใจ...ก็เลือดออกมากตายได้ หากโดนปอด ก็เลือดออกมากหรือมีลมรั่วมากจนหายใจไม่ออกตายได้......... ถ้าแม้ว่าเจอรูเล็กๆเพียง3-4มิล ก็ต้องไปพบแพทย์ครับ(อย่างน้อยให้แน่ใจว่าไม่มีอะไร)
ข. คอ ก็เช่นเดียวกัน บริเวณนี้มีส่วนที่สำคัญมากมาย ถ้าหากเกิดการทะลุเข้าไปของกระสุน ก็อาจโดนเส้นเลือดหรือกดทับเส้นประสาทได้
ค. ท้อง บรืเวณที่ถ้าหากโดนเข้าไป อาจไม่มีอาการในตอนแรก แต่หากปล่อยทิ้งไว้ อาจมีการติดเชื้อตามมาภายหลังเป็นอันตรายได้

ข้อ -1......(3)
ที่จริงข้อนี้ต้องทำเป็นข้อแรกสุดก่อนออกจากบ้าน แต่มักมานึกได้เมื่อเกิดเรื่องแล้ว
นั่นคือ คนเราทุกคนควรมีเบอร์โทรศัพท์หรือกระดาษจดข้อมูลส่วนตัวที่ใส่ไว้นอกกระเป๋าสตางค์ครับ เพราะหลายๆครั้งเมื่อเกิดเหตุและหมดสติไป สื่งที่พบบ่อยๆคือกระเป๋าเงินจะหายไปพร้อมกับข้อมูลที่จำเป็นอื่นๆ


ข้อควรรู้อื่นๆ เกร็ดเล็กเกร็ดน้อย
1. ถ้าโดนแทงและของที่แทงปักคาอยู่ ไม่ควรถอนออกเอง เพราะอาจจะทำให้เกิดความเสียหายต่อส่วนสำคัญมากขึ้น และเลือดจะออกมากขึ้น
2. ต่อให้มีวิชาป้องกันตัว ก็ไม่ควรเอาตัวเข้าสู้..... การพลาดโดนฟันแค่แผลลึกเพียง1ซม. ก็ทำให้คุณพิการได้
ถ้าโดนที่แขน ตัดเอ็นขาด ก็รักษานานครึ่ง-1ปี
โดนเส้นประสาท อาจต้องรักษานาน1-2ปี
โดนหน้าตา อาจได้หน้าเบี้ยวๆไปตลอดชีพ
ถ้าทำได้ หนีดีกว่า
3. ขวดแตก มีคุณสมบัติคล้ายมีด
4. การโดนเข้าแค่ครั้งเดียวไม่ว่าที่ส่วนใด จะทำให้เราหมดแรงได้มากกว่าที่คิด.... ทางที่ดี หลบได้เป็นหลบครับ อย่าเลียนแบบหนัง ไม่มีหรอกครับที่โดนฟาดแขนฟาดขาแล้วมีแรงมาวิ่งหนีต่อได้

ปล. วันนี้จบห้วนๆสั้นๆอย่างนี้แหละครับ เพราะเนื้อหามีไม่มาก ผมแค่อยากให้สำรวจร่างกายหลังจากมีคนตีกันแล้วคุณไปอยู่ในเหตุการณ์เท่านั้น เพราะว่าจากประสบการณ์ที่ผ่านมา เจอคนที่โดนลูกหลงแล้วไม่ได้มาหาหมอหลายคน บางคนถึงขั้นอาการหนักไปแล้วก่อนมาก็มี

โชคดีครับ

ที่มา : http://www.mthai.com/webboard/7/107383.html